برای احیاء و نگاهداری گرمابه‌های قدیمی و با ارزش معماری اهواز که در گذشته نه چندان دور این سرزمین به عنوان یکی از نیازهای ضروری و لازم در زندگی روزمره مردم محسوب می‌شدند هیچ برنامه ایی وجود ندارد.

ادیان الهی آب را نخستن پدیده ای می دانند که خداوند خلق کرده است. در اسلام آب برای پاکی به کار می رود و در اعتقاد یهودیان ماده اولیه خلقت آب بوده و مسیحیان نیز آب را مظهر پاکی می نامند. زرتشتیان برای آب ارزش ستایش قائل هستند و صابئین مندایی نیز به واسطه پاکیزگی که آب دارد بخش عمده یی از مناسک خود را در کنار آب جاری انجام می دهند.

بنا بر اسناد و روایت ها ایرانیان از نخستین اقوامی بودند که حمام را بنا نهادند.حال به دلیل وجود حمام های شخصی در شهر و روستا، اسخر های مجهز به سونا و جکوزی و نبود نظارت و کنترل بر مسائل بهداشتی موجب شده تا استقبال مردم از حمام ها کاهش یابد.

در بعضی از گرمابه های اهواز فضای سردینه (رختکن)، گرم خانه و خزینه که از بخش های اصلی گرمابه محسوب می‌شود کاربرد تزئیناتی و معماری با استفاده از آجر و ملات به وضوح قابل مشاهده است.

استان خوزستان به دلیل شرایط آب و هوایی، گرمابه های فراوانی در خود جای داده بود که این شمار هم اکنون به کمتر از ۱۰ درصد رسیده است.

تا کنون از میان حمام های قدیمی خوزستان تنها دو حمام به نام های کرناسیون و شاه رکن الدین در دزفول و حمام بکان در بهبهان مرمت شده اند.

نخستین گرمابه اهواز، «جنت» در سال ۱۳۱۵ تاسیس شد و هم اکنون تعطیل می‌باشد. در سال ۱۳۲۵ شمار گرمابه‌های اهواز به ۷۵ تا می‌رسید. از جمله گرمابه‌هایی که همچنان هستند اما فعال نمی‌باشند می‌توان به جنت، حاج رضا، معین، خوزستان، و اسلامی اشاره نمود.

هم اکنون تنها گرمابه‌های جمشیدی، نجفی و گلستان در اهواز فعالیت دارند.

در اهواز گرمابه‌های نجفی، خوزستان و به خصوص اسلامی از ورودی بسیار زیبایی برخوردارند.